راه

به آخرین ترانه های قونیه رسیده ام
پیاله ات را بردار وُ
دنبالِ من بیا!
امشب تا سپیده دم
از هوای سفر سخن خواهم گفت،
امشب بر تو مهمانِ هر دختری
که مرا ببوسِ آخرین بارِ سرنوشت،
امشب تا اسمِ کاملِ مرتضا
آتش در کوهستانها ...!


ها ... که شعله در چمن می زند از چراغِ لاله و نی،
هی دیِ دریا گُسَل!
آهو، چشمه، آینه، عبارت، عسل.
مَرمرِ ولرمِ بُخارا
بویِ مویِ جولیانِ من،
یعنی قبا، قصیده، غَش،
کَش کاف و نونِ غزل به ترمه ی قند،
که می وزد از دو لیموی او،
وَ هو ... وَ هویِ سمرقند.


هی دور مانده از شبِ وطن،
تَناتَنِ ترانه به خوابِ تن!
من
به آخرین مزامیرِ مولوی رسیده ام.

( سیدعلی صالحی )